Stefan Burger

 

"Just give me five seconds of your attention..."

 

 

Świat po świecie, w którym nie ma już ludzi, a porządek rzeczy ustalony został‚ przez inne od nas istoty, był‚ fantazją pisarzy i reżyserów filmowych od dawna. Fantazja ta zwykle przybierał‚a kształ‚t dekadenckiego świata w którym brutalne wydarzenia rozgrywają się™ na tle manierystycznej scenografii. Na wystawie "Just give me five seconds of your attention..." Stefana Burgera można również znaleść‡ tą atmosferę™ ś›wiata po koń„cu ś›wiatów, jednak zbudowaną zupeł‚nie innymi narzę™dziami i w zupełnie innym celu.

 

Wł‚aś›ciwie to Burger nie powoł‚uje do życia żadnych nowych istot ani ś›wiatów. Jedyne do czego się™ posuwa, to uważna obserwacja poszczególnych systemów, ich cz궛ci skł‚adowych oraz zachodzą cych mię™dzy nimi relacji. Jego prace zbudowane są z fragmentów codziennego życia. To co w nich nowatorskie i niepokojące, to zderzenie elementów pochodzących z przeciwnych sobie systemów: kultury i natury, nauki i sztuki. Ta konfrontacja sł‚uży ich analizie i kwestionowaniu. Każdego z osobna i wszystkich na raz.

 

Estetyka jego prac jest wspomnieniem modernistycznych kompozycji i przyzwyczajeń„ o formalistycznym charakterze. Jednak przeciwnie do tradycji modernizmu Burger stosuje chwiejno‡ i brak rółwnowagi jako nadrzę™dne wyznaczniki pię™kna. Jego ś›wiat jest surowy i oszczędny, a dekadencja zostaje zastąpiona uważnym i ostrożnym oczekiwaniem. Prace prezentowane na wystawie zdają się™ być‡ sceną dla dziwnego eksperymentu o raczej naukowym charakterze. Podejś›cie behaviorystyczne pomaga zrozumieć‡ zagadnienia sztuki, a sposób jej funkcjonowania staje się™ nową biologią , nowym sposobem funkcjonowania rzeczywistoś›ci.

 

Jako że przestrzeń„ determinuje percepcję i sposób zachowania, wystawa ta wydaje się™ być‡ studium recepcji, dystrybucji i obiegu sztuki. Jak każdy dobry iluzjonista Stefan Burger raz po raz odwraca rzeczywistość‡ do góry nogami zmieniając konteksty i mieszając metody badawcze, od przyrodniczych po humanistyczne, od teatralnoś›ci, po naukowy eksperyment, od codziennej szaroś›ci, po białą przestrzeń„ galeryjną . Jego prace wydają się™ być‡ jednocześ›nie sentymentalne, niepokojące a niekiedy zabawne. Przynoszą ze sobą uczucie niepewnoś›ci, kruchoś›ci i przemijania. Są przy tym rzetelną analizą rzeczywistoś›ci, jej skomplkowanych struktur i relatywizmu z jakim jej na codzień„ doś›wiadczamy i z jakim w niej uczesniczymy.